12 Ocak 2012 Perşembe

Dönemeç

Nasıl  başlasam anlatmaya bilemedim.
Hamileliğimde 25 haftayı geride bıraktım.
Ama son 10 hafta nasıl geçti bir biz biliriz bir Rabbim...


15.hafta bitmek üzereyken tam da kurban bayramına birkaç gün kalmış üstelik evladımızın cinsiyetini öğrenmiş,sevinçten deliye dönmüşken;
doktorumuz 17.haftadan sonra gitmemiz gereken ayrıntılı ultrasona bayramdan önce hemen gir deyince arefe günü kendimizi Kızılay'daki özel bir ultrasonografi merkezinde bulduk.(Ankaralı olup gebelik heyecanı yaşayan çoğu bayan bilir bu doktoru zaten.)
(Kendisi Ankara'da çok meşhur.3 boyutlu ultrasonografide,anne karnındaki bebeğin gelişimini inceleme konusunda uzman)


Sabah kontrole giderken hem garip bir ağrı vardı karnımda hem de garip biraz korku dolu bir his vardı içimde.
Eşimin de gözlerinde garip bir şey vardı.
Yol boyu hiç konuşmadık doktor ve muayeneyle ilgili.


Önce hemşireye kendi doktorumun verdiği notu doktor beye iletmesi için verdim.
Hemşire önce beni aldı,eşime dr. bey ölçümleri yapsın sizi öyle alacağız dediler.
Biraz ürkerek geçtim içeriye,içimde bi huzursuzluk vardı.
Dr. geldi sonra,kendi dr.umun gönderdiği notu sordum,okudum merak etmeyin bakıcaz dedi.
Sonra bebeğimizle ilgili ölçümlere başladı,hemşiresine not aldırıyordu bir yandan.
Ama her cümlesinde aşırı büyüme,aşırı genişleme,normalden büyük gibi sözler geçiyordu.
Bi an nefesim kesildi,doğruldum,neden herşeye aşırı derecede büyük,ileri derecede genişleme diyorsunuz,bi sorun mu var dedim.


Doktorun suratı altüsttü,
.... hanım ilk gebeliğiniz ama bazı sorunlar var,bu gebeliği sonlandırmanız......
..... bebeğin beyninde sıvı toplanıyor......
hidrosefali....
yani beyindeki kapakçık yok...
sıvı birikip beyne baskı yapıyor...
kafatası genişliyor...
sizi anlıyorum.....
lütfen sakin olun....
daha çok gençsiniz.....
o sırada içeri alınan eşime söylenen cümleler....
nolur eşinize destek olun....
çocuklar çok gençsiniz....
ne olur bak ben de bunları söyleyip sizi üzmek istemezdim....
ama Allah'tan yapçak bişi yok.....
bizim mi bi hatamız oldu ki...
hayır kendinizde bi suç aramayın...
sadece Allah'tan....
neden kaynaklanıyor biz de bilmiyoruz...
tedavisi peki....
şu an mümkün değil daha çok küçük....
ancak doğduktan sonra...
tabi o zaman yaşarsa.....
nasıl yani....
yaşama şansı da çok düşük....
çok erken başlamış,çok hızlı ilerlemiş....
gebeliği bitirmenizi öneririm ama gene de karar sizin....
kişiyi engelli yapan bir hastalık değil ama sizin bebeğinizde çok erken başlamış zihinsel hatta belki bedensel engel çok çok büyük olasılık...
ne olur sakin olun....
sizi anlıyorum....
çocuklar çok gençsiniz...
şöyle düşünün sağlıklısınız,ikinci gebelikte tekrar etme olasılığı neredeyse yok....
iyi düşünün...
çok erken daha....
.....................
.......................
..............................
.................................


Ordan çıkıp kendi doktorumuza gittik.
ben cinsiyeti öğrendiğim gün gördüm herşeyi ama kıyamadım size çok heyecanlandınız,emin olmak için hemen ayrıntılı ultrason istedim dedi dr.umuz.


aynı cümleler...
aynı uğultular...
aynı acılar...
beynim uyuşmuştu...
eşim perişandı...
dünya başımıza yıkılmıştı...


ağlamalar,sinir krizleri,titremeler,biz napıcazlar....
.....
çok ama çok kötüydü....


bayram bittiği gibi zekai tahire yatış yapacaktım ve vedalaşacaktık bebeğimizle...


ilk eşim vazgeçti.
ben yapamam,engelli olma ihtimali var diye yani sırf sağlıklı değil diye onu bırakamam dedi...
ben bi süre daha aldırmakla aldırmamak arasında gidip geldim...
sonra ben de vazgeçtim...
karlı bir Ankara sabahı evin aşağısındaki parkta eşim sadece bir şey soracağım sana dedi.
eğer sağlıklı olsaydı aldıracak mıydın onu dedi.
hayır dedim.
peki O'nun günahı ne dedi.
biz O'nun anne babasıyız ilk günden beri o bizim evladımız,Allah bunu bize verdiyse mutlaka bir hayır vardır dedi.
belki doğumda ölecek,belki engelli doğacak ama Allah O'na da bize de bir sabır verecek.
vermeyecek olsa bize sunmazdı bu sınavı dedi.
o gün O'ndan vazgeçemedim....
Adını bile koymuştuk biz O'nun...
Çok zordu herşey,çok.....


önünü görmeden,ne olacağını bilemeden geçecek altı ay vardı önümde....


25 ve 27 yaşında iki insanın çoğu kişiye göre veremeyeceği bir karar verdik biz...
Herkesin kararına saygım sonsuz..
ama bu bizim kararımız....
herkesin saygı duyması gereken bir durum...


ilk zamanlar kabus gibiydi,annemler de gelmişti yanımıza.
ağlama,titreme nöbetleriyle geçiyordu günlerim.
kabullenememiştim...


gittiğimiz bütün doktorlar aynı cümleleri kuruyordu bize.
biz gebeliği sonlandırmayı öneririz,ama karar sizin....
ama iyi düşünün...


...................


sonra yavaş yavaş sakinleşmeye başladım....
madem O bizimle kalacaktı,ya bir mucize olursa dedim...
Allah ol dedikten sonra olmayacak hiçbirşey yok bu hayatta...
şimdi her gün Rabbime yalvarıyorum ne olur Allahım o damarı aç,o sıvı boşalsın evladım sağlıklı doğsun diye...
her gün dualar ediyoruz ailece...
hep yalvarıyorum Allahıma...


Rabbim kimseye göstermesin bu acıyı,insanın evladıyla sınanması en büyük acıymış bu hayatta onu anladım.
biz o kadar çok istedik ki bir evladımızın olmasını,anne baba olmayı...
Ama bizim kaderimizde bu varmış...


belki yaşamayacak belki engelli doğacak ama annesinin ve babasının biz olduğunu hissedecek yalnızca...
O benim kızım...
ben O'nun annesiyim....




herkesten ama herkesten sadece hayırlısı için dua istiyorum...
hakkımızda hayırlısı ne ise o olsun inşallah...


böyle işte...
''Hidrosefali''...
bir hastalık adı,hem de daha önce hiç duymadığımız bir hastalık adı hayatımızı alt üst etti...




Rabbim yardımcımız olsun...
evet şimdi doğumdan,hastaneden herşeyden korkuyorum kolay değil yaşadıklarım.
ulusta tam hastanelerin olduğu bölge var ya oraya yaklaşınca içim daralıyor,öleceğim sanıyorum.
zekai tahirin tabelasını görünce beynim uyuşuyor,bacaklarım tutmuyor resmen.
çok zor çok...




Allah'ım yardım et bize...




Zor günlerimde mail atarak,mesaj atarak yanımda olduğunu hissettiren çok sevgili arkadaşlarım;Nalancım, Hayat Güzelim, Tubitosum, Meyram ,Güzincim, Gizemcim...
Yorum bırakarak,ne olup bittiğini merak eden,nasıl olduğumu soran sevgili blog arkadaşlarım hepinize sonsuz teşekkür ederim...


hepinizden bizim için sadece dua etmenizi istiyorum...
sadece dua...
çok ihtiyacımız var çok....


Allah çok büyük...
Yardımcımız olsun inşallah...


Şimdi hayat geçiyor gündelik işlerle,herşeye rağmen akıp gidiyor...
gene dışarı çıkıyoruz,gene yemek yiyoruz,gene alışverişe gidiyoruz,gene arkadaşlarımızla buluşuyoruz,gene ailelerimizle çok güzel vakit geçiriyoruz.
Gene herşey normalmiş gibi O'nunla konuşuyoruz,O'na yelekler örülüyor,battaniyeler yapılıyor.
daha O bir aylıkken benim aldığım badi dışında alışveriş yapmadık.
Ama biz anne baba olarak elimizden geleni yapıyoruz ona karşı tabi ailelerimiz de.

Aslında gören çoğu kişi hamile olduğuma bile inanmıyor.
henüz karnım bile çok çıkmadı.
5 aylık hamileler görüyorum kocaman göbekleri var.
sıkıntıdan belki diyorum,koca göbekli bi hamile olmuyorum.



Rabbim hayırlısını versin inşallah...
Dualarınızda bizi hatırlayın ne olur...