27 Haziran 2012 Çarşamba

Hayrünnisa...

Bloğumu okuyan,güzel dualarını esirgemeyen,benden sürekli haber bekleyen herkese kocaman bir merhabayla başlayayım yazıma.
Herkesi merakta bıraktım ama affınıza sığınıyorum.
İnternete girmeye pek vakit bulamadım açıkçası.
Ama gelen mailler,bırakılan yorumlar karşısında artık herkesi haberdar etmenin vakti geldi de geçiyor diye düşündüm.


Nereden başlasam bilemedim açıkçası.
yarın kızımız doğalı tam 3 ay olacak Allah'ın izniyle.
ilk 20 gün annemler yanımızdaydı.15 gün öncesine kadar da kayınvalidem bizdeydi.
sağolsun ikisi de bana ,minik kızımıza çok yardımcı oldular,zor günlerimizde desteklerini esirgemediler.


15 gündür 3 kişilik çekirdek bir aileyiz...
hep hayalimizdeki gibi...


ilk 2.5 ay açıkçası pek de kolay geçmedi.
her gün dr. randevuları,gaz sancıları,kabızlık,ateş gibi şeyler,uykusuz günler geceler derken çok şükür ki son 15 gündür bayağı düzene girdi hayatımız.


Kızımız hastanede biberona alıştığı beni hiç emmedi ki benim de sıkıntıdan,üzüntüden sütüm bayağı az geldiği için devam sütüne başlamak zorunda kaldık.
bir aydan sonra beni emmeye başladı,sütüm onu doyurmasa da kokumu alması  yetiyordu bana.
sonra gaz sancılarımız ve kabızlık tavan yapınca gene emmeyi bıraktı bizimkisi malesef.
şimdilerde sütümü sağıp veriyorum,gerçi o kadar az geliyor ki malesef...


ameliyattan sonra sıvı boşaldıkça başı kendini toparladı kızımızın.
şu an hala diğer bebeklerden geniş baş çevresi ama kilo aldıkça normale dönmeye başladı


ameliyattan önce ve bir gün sonra çekilen mr görüntülerinde beyinde ciddi bir toparlanma ve büyüme görüldü.
bu sevindiriciydi.
ameliyattan bir ay sonra bir mr daha çekildi o da çok sevindiriciydi.
tabi ki normal bebeklerle aynı değil ama buna bile binlerce şükür.
mr'ın en kötü yanı anesteziyle çekiliyor olması.
sanki ameliyata giriyor.
ilk iki mr da yoğun bakımda olduğu için anlayamamıştım,zaten ben de hala doğum şokundaydım.
ama 3.mr da mr a girerken ve anesteziden ayılma halinde çok ama çok canımız yandı,eşimin de benim de.
mr kapısında ben dualar ederken bir bayan geldi yanıma.
neyi var kızının dedi,anlattım,inşallah bir şeyi kalmaz,geldiğinden beri seni izliyorum hep dua ediyorsun,inşallah Rabbim dualarını kabul eder dedi.
ben ağladıkça ağladım...


3. mr dan sonra dr.umuz Hakan Yakupoğlu bizi pediatrik beyin cerrahı olan,ve alanında Türkiye'deki birkaç pediatrik beyin cerrahından biri olan ve ameliyatımızdan önce kendisinin de fikir danıştığı Prof.Nejat Akalan'a yönlendirdi.


Zaten ameliyatı Hakan Yakupoğlu'na yaptırmasaydık Nejat Hoca'ya yaptırmayı düşünmüştük biz de.


Nejat Akalan hocaya gittiğimizde,önce bebeğimizin bütün vücudunu,emme refleksini kontrol etti.


Bir bebeğin emmesi ve ağlaması sağlıklı olduğuna dair en önemli noktalarmış meğerse.
Nejat hoca bu çocuğun uzuvlarında bir sorun görünmüyor,herşeyi çok normal dedi,yani bedensel bir şey görünmüyor dedi.
Zaten olsaydı kendini belli ederdi,hareket edemezdi dedi.
mr sonuçlarına bakınca da ameliyat çok başarılı geçmiş,sıvı gayet başarılı boşalmış ve en önemlisi beyin kendini gayet iyi toparlamaya başlamış dedi.
Tabi biz çok sevindik.
On gün sonra kontrole gittiğimizde kafa yapısını daha da düzelmiş buldu Nejat hoca daha da sevindik.
tabi her dr gibi Nejat Akalan hoca da zihinsel gelişim için bir şey diyemiyor,
onu Allah bilir,zaman geçtikçe göreceğiz diyor.
tabi ki herşeyi bilerek dünyaya getirdik biz onu ama gene de ne olacak diye meraklanıyoruz.
sürekli dua ediyoruz ne olur siz de eksik etmeyin dualarınızı...


20 gün önce bir gece eşim kızımızın ellerinde bir hareket fark ediyor ve hemen kameraya çekiyor.
uykusunda her bebek hareket eder ama bunun bir nöbet olma ihtimali de var mevcut hastalığımızdan dolayı.
tesadüf ki ertesi gün Ankara Üni. Tıp'a gidecektik,çocuk dr olan bir akrabamıza muayeneye.
videoyu izletince,nöbet olabilir,nörolojiye gidelim dedi.
nöroloji uzmanları da nöbetten şüphelendiler, EEG çekilmesini istediler.
Zaten beyinde bu kadar sorun olan bir çocukta olası bir ihtimal bu dediler.
sonuçları,Prof. Gülhis Deda'ya gösterdiler,ilaca başlanmasını uygun buldular.
bir daha olmasını engellemek adına.
çünkü her nöbet beyin fonksiyonlarına zarar demek.
tabi her nöroloji uzmanı gibi oradaki dr.lar da neden aldırmadınız,söylemediler mi,neden doğurdunuz gibi sorular sorup can yaktılar.


pzt günü eeg sonucu mr sonuçlarını bir de akrabamız olan Nöroloji Profesörü Okay Vural'a gösterdik.
kızımızın ilk doğduğu günkü videosunu falan.
çok toparlamış kendini maşallah dedi.
erken müdahalenin büyük faydası olmuş,inşallah daha da toparlar dedi.
sevindik tabi...


şu an kızımız 3 aylık,
başını henüz tutamıyor ki zaten dr.lar biraz geç olabilir demişlerdi.
tutacak gibi duruyor,dr.lar da öyle diyor ama başı biraz büyük olduğu için geç olur korkmayın dediler.
omurilikte bir sorun yok tutar ama zamanla diyorlar.
henüz takip edemiyor malesef ki,ki normal zaten bazı şeyleri tam vaktinde yapamaması.
ama beni tanıyor,hissediyor,babasını da öyle...
yaptığımız oyunlara yavaş yavaş tepkiler vermeye başladı.


bazı şeyler zamanla olacak ama inşallah olacak...


Sadece Allah'ıma sürekli yalvarıyorum,hepimiz sürekli dua ediyoruz...
her namazımızda,her an dilimizde dualar...


gören herkes hiçbir şeyi yok bu kızın diyor...


normal bebeklerden bir farkı yok yani...


Rabbim bizim gibi şifa bekleyen herkese şifa versin inşallah...


bize dua eden herkese bir haber vereyim istedim,biraz bölük pörçük oldu galiba yazım ama yazarken kaç defa ağlama,süt,mızmızlık arası verdik siz tahmin edin...


Biz bugünü hayal bile edememiştik...
Allahımıza binlerce şükür...






ben doğuma girmeden önceki gece eşime,yüzüne bile bakamadan evimize üç kişi dönebilecek miyiz acaba demiştim.
sessizce ağlamıştık...
o sabah doğuma giderken apartmanın kapsında dönüp bir daha baktım arkama,
iki kişi çıktığımız bu kapıdan nasıl gireceğiz acaba dedim kendi kendime...
sanki doğuma değil ölüme gidiyordum...
hep dua ederek girdim doğuma,yüzüm asıktı,ağlayarak girdim ameliyathaneye.
son kez baktım herkesin yüzüne...
en çok babamın yüzü gözümden gitmiyor...
bir de eşimin...
elimi tutuşu,ameliyathanenin kapısında ayrılışımız...
onsuz kalışım...
Tamer Hoca'ya bana doğumdan çıkınca yaşayıp yaşamadığını söylemeyin dedi.
Eşim yanımda olsun öyle söyleyin dedim.
sonrası....
ameliyattan çıkınca ilk gördüğüm kişiye yaşıyor mu dedim...
evet dediler,başı büyük mü dedim biraz dediler.
ben inanmadım beni kandırıyorlar dedim.
eşimi sordum kapıda bekliyor çağırın dedim.
odaya çıkışım,eşim,annemler hayal gibi...
eşim hemen yoğun bakıma çıkmışı bebeğimizi görmeye.
nasıl girdim bilmiyorum diyor,kayın pederim beni de alın oğlum yalnız girmesin demiş izin vermemişler.
eşim gördü ilk..
hemen elini tutmuş babasının...


Rabbim sen evladımıza şifa ver...


ne olur sizler de dualarınızı esirgemeyin...


biz bugüne dualarla geldik...
hepimizin,hepinizin dualarıyla...


inşallah daha da iyi günlere dualarla geleceğiz...


Hayrünnisa koyduk adını..
hayırlarla gelsin,hayırlara vesile olsun diye...


maillerde ismini soran çok olmuştu
ismiyle dua edelim diyenler..
Allah hepinizden razı olsun...
maillerinize de yavaş yavaş döneceğim,ne olur kusuruma bakmayın...


herkese sevgilerimi gönderiyorum...
Dualarınızı esirgemeyin...
Allah'a emanet olun...




(bugün keşandaki düğünümüzün yıldönümü,zaman ne çabuk geçiyor...
pazar günü de evlilik yıldönümümüz...
nice yıllara canım eşim,herşeyim...)